We hoeven niet meer te wachten op de toekomst om de gevolgen van klimaatverandering te zien. De toekomst is nu al ene feit en is begonnen. Over de hele wereld worden samenlevingen getroffen en geconfronteerd met hittegolven, verwoestende bosbranden, extreme regenval, overstromingen en steeds extremere weersomstandigheden. Wat ooit nog een paar uitzonderlijke rampen waren, lijkt nu dagelijks te worden. De aarde waarschuwt ons. De vraag is niet langer óf we moeten veranderen, maar hoe lang we nog denken zo door te kunnen gaan zonder de ernstige gevolgen ervan te moeten dragen. Dit jaar zijn al vele tientallen duizenden de dood in gejaagd vele honderdduizenden hebben hun huis en haard verloren.
Het afgelopen jaar heeft opnieuw een spoor van verwoesting achtergelaten. In Europa werden grote gebieden getroffen door extreme hitte en natuurbranden. In Azië veroorzaakten uitzonderlijke regenval en tropische stormen enorme overstromingen. Huizen werden weggevaagd, landbouwgrond kwam onder water te staan en complete gemeenschappen verloren hun bestaanszekerheid. Achter iedere nieuwsbericht en statistiek schuilt een kind, een mens, een gezin, een boer, een dorp.
Iedere overstroming, storm of bosbrand kan tegenwoordig rechtstreeks aan klimaatverandering worden toegeschreven. Het klimaat heeft altijd al extremen gekend. Maar we moeten wakker worden en gaan geloven wat de wetenschap ons probeert te laten begrijpen, het word steeds duidelijker dat een warmer klimaat de omstandigheden verandert waarin dus zulke extreme gebeurtenissen plaats vinden. Hittegolven steeds frequenter, worden heter en langduriger. Een warmere atmosfeer kan meer waterdamp bevatten, waardoor extreme neerslag krachtiger word. Steeds droogere landschappen zijn kwetsbaarder voor brand. De opwarming van de oceanen beïnvloedt bovendien het systeem waarin zware stormen ontstaan.
Het gevaar zit daarom niet alleen in één ramp. Het gevaar zit in de opeenstapeling, De energie die de Aarde vast houd word veel te veel.
Een periode van extreme hitte droogt de bodem uit. Vervolgens komt een enorme hoeveelheid regen in korte tijd. Het uitgedroogde of beschadigde landschap kan dat water niet meer opnemen. Rivieren en sloten lopen over. Landbouwgewassen gaan verloren. Wegen worden beschadigd. Daarna volgt opnieuw droogte. Het is een keten waarin natuur, landbouw, economie en samenleving steeds kwetsbaarder worden. En ondertussen verdwijnen wereldwijd de natuurlijke buffers die ons juist zouden moeten beschermen. Bossen worden gekapt voor veevoer en agrarische land. Bodems worden uitgeput. Wetlands verdwijnen. Beken en sloten worden gedempt en met landschap inrichting ten diensten van de landbouw rechtgetrokken. Landbouwgrond wordt steeds intensiever gebruikt. Biodiversiteit neemt af. Insecten verdwijnen. Het vermogen van het landschap om water vast te houden wordt kleiner. Onze voedsel distributie via grote ketens maakt de gevolgen van klimaatverandering alleen maar erger.
Dat is misschien wel de meest pijnlijke conclusie: we zijn niet alleen slachtoffer van klimaatverandering. Door de manier waarop we met onze leefomgeving en natuur omgaan, vergroten we op veel plaatsen zelf onze kwetsbaarheid.
We moeten de natuurlijke eco systemen in stand houden en weer terug brengen waar nodig. Alleen een gezonde bodem is in staat om Co2 en water op te nemen en vast te houden. Een landschap met bomen en struiken biedt schaduw, beschermt de bodem en houdt vocht vast. Een natuurlijke sloot kan functioneren als waterbuffer. Een moerasgebied kan enorme hoeveelheden water tijdelijk bergen. Biodiversiteit maakt ecosystemen veerkrachtiger. Toch hebben sommige jarenlang geprobeerd de natuur zoveel mogelijk onder controle te krijgen. Water moest voor hun bedrijvigheid zo snel mogelijk worden afgevoerd. Land moest maximaal produceren. Bomen , sloten , poelen moesten wijken voor landbouw, wegen en bebouwing. De natuur moest zich aanpassen aan ons systeem.
Maar we vergeten de kracht van de natuur en dat de natuur zich niet eindeloos laat aanpassen aan de begeerte van grote bedrijven en hun consumenten.
Dat is de waarschuwing die wij met Corazon serieus willen afgeven. Multinationaals kunnen niet blijven leven alsof grondstoffen onbeperkt beschikbaar zijn, alsof de bodem oneindig vruchtbaar blijft, alsof zoet water altijd vanzelf beschikbaar is en alsof iedere extreme weersgebeurtenis slechts een toevallige uitzondering is.
Er is immers een grens aan wat de aarde en de natuur en het leven erop kan verdragen. We moeten daarbij ook erkennen dat er een morele grens is. Want wanneer bedrijven tot aan vandaag de bodem blijven uitputten, ze bossen blijven vernietigen, ze water blijven vervuilen en enorme hoeveelheden broeikasgassen blijven uitstoten, zijn het niet zij die de rekening betalen, in tegen deel, het zijn onze kinderen en kleinkinderen , wij de gewone mensen die de rekening betalen. Wij zijn het die de gevolgen van de keuzes die bedrijven maken moeten ondergaan. Dat maakt klimaatverandering niet alleen een technisch of economisch probleem. Het is ook een kwestie van wie is verantwoordelijk en wie word tot de orde geroepen.
Als christen kunnen wij daar niet meer omheen.
De aarde is geen bezit en is ons gegeven niet om naar believen van bedrijven en hun winstbejag uit te putten. Zij is voor ons een gemeenschappelijke huis. Wij hebben haar van God in bruikleen gekregen en dragen dus ook de verantwoordelijkheid voor wat bedrijven en andere ermee doen.
Wie de schepping beschadigt, beschadigt de mens die ervan afhankelijk is.
Daarom willen we bij Corazon niet alleen maar preken over deze problemen. We willen juist laten zien dat herstel mogelijk is. Zoals we tonen op Corazonland waar we de korte keten voedsel bouwen, waar grootschaligheid geen plek heeft maar kleinschaligheid en ambachtelijkheid. We geven hier water opnieuw de ruimte terug. Door regenwater langer vasthouden, natuurlijk te zuiveren en opnieuw benutten. Met bomen, struiken en agroforestry maken we het landschap klimaat adaptief en sterker. Met biodiversiteit willen we natuurlijke ecosystemen herstellen. Met voedselteelt willen we laten zien dat landbouw en natuur niet elkaars vijanden hoeven te zijn.
Het zijn misschien kleine projecten in vergelijking met de omvang van het wereldwijde klimaatprobleem, maar het opschaalbaar en uitrolbaar omdat we onderdeel zijn van een enorme wereldwijde gemeenschap van 1,5 miljard katholieken. Wachten op een perfecte oplossing vanuit de markt bedacht is nu gene optie meer.
Elke boom die jij vandaag plant, elke bodem die jij hersteld, elke liter water door jou natuurlijk wordt vastgehouden en ieder stukje natuur dat jij hersteld en terug brengt, is de juiste stap in de goede richting.
Tegelijkertijd moeten we veel eerlijker worden over de ernst van de situatie. Wat houd ons zo afstandelijk? Dit kan niet langer worden afgedaan als een probleem voor later. De beelden van overstroomde dorpen, verbrande bossen en mensen die hun huis of oogst verliezen, zijn geen verre waarschuwingen meer.
Wat we nu zien is de waarschuwing zelf! Het kan ook jou overkomen, hier en nu!
De aarde straft niet. De natuur neemt geen wraak. Maar natuurwetten kunnen we gewoonweg niet weg onderhandelen. Als ze de atmosfeer blijven opwarmen, zal de aarde steeds heftiger reageren. Als ze bodems blijven uitputten, zullen ze minder kunnen produceren. Als ze water blijven vervuilen, wordt schoon water schaarser. Als ze biodiversiteit blijven vernietigen, verliezen we ecosystemen waarvan ook onze eigen leven afhankelijk is. Dit is geen geen politieke meningen, links of rechts dit zijn de consequenties die we te dragen krijgen. Daarom klinkt vanuit Corazon een ernstige waarschuwing:
We kunnen niet blijven nemen zonder terug te geven. We kunnen niet blijven vervuilen en vervolgens verwachten dat God en de natuur ons blijft beschermen. We kunnen ook niet blijven wachten tot de schade zodanig groot is dat herstel onmogelijk wordt.
De vraag die voor ons ligt is uiteindelijk eenvoudig: willen we een samenleving bouwen die zich steeds verder afsluit van de natuur, of willen we opnieuw leren samenwerken met haar? Wij christenen van Corazon kiezen we voor het tweede, samenwerken met de natuur!.
Wij geloven dat herstel begint zodra mensen besluiten dat het genoeg is geweest.
De aarde heeft geen nieuwe waarschuwing nodig. Wij moeten nu luisteren en erna handelen.
Top 10 klimaat gerelateerde rampen en extremen van 2026
1. Europa – extreme hitte en duizenden doden
Europa werd in 2026 getroffen door meerdere opeenvolgende uitzonderlijke hittegolven. Vooral Duitsland, Frankrijk en Spanje werden zwaar getroffen. Voorlopige berekeningen wijzen inmiddels op minstens 35.000 extra sterfgevallen door de hitte in Europa. De cijfers zijn nog niet definitief, maar de omvang is ongekend.
2. Europa – een uitzonderlijk zwaar bosbrandseizoen
De combinatie van extreme hitte, droogte en harde wind heeft in Zuid- en West-Europa enorme bosbranden veroorzaakt. In Frankrijk en Spanje moesten honderdduizenden mensen worden geëvacueerd. Ook in Portugal, Italië, Griekenland, Kroatië en de Balkan woedden grote branden. Inmiddels is in de EU in 2026 meer dan 600.000 hectare verbrand. Daarmee behoort dit tot de zwaarste brandseizoenen ooit gemeten.
3. Canada – opnieuw enorme natuurbranden
Ook Canada kreeg opnieuw te maken met een uitzonderlijk zware brandperiode. Eind juli waren er bijna 900 actieve branden en was meer dan 3,7 miljoen hectare verbrand. Rook verspreidde zich over grote afstanden en zorgde zelfs in andere delen van Noord-Amerika voor gevaarlijke luchtkwaliteit.
4. Zuid-Azië – extreme hitte boven 46 °C
India en Pakistan werden geconfronteerd met langdurige extreme hitte. Op verschillende plaatsen liepen temperaturen op tot boven 46 °C, terwijl vooral de uitzonderlijk hoge nachttemperaturen de menselijke gezondheid zwaar belasten. Wanneer het ’s nachts nauwelijks afkoelt, krijgt het lichaam onvoldoende gelegenheid om te herstellen.
5. Assam, India – herhaalde overstromingen
In de Indiase deelstaat Assam zorgden uitzonderlijk zware regenbuien vanaf eind juni voor herhaalde overstromingen en grootschalige wateroverlast. Het bijzondere is dat het niet om één overstroming ging: meerdere regenperioden veroorzaakten telkens opnieuw overstromingen. Wetenschappers onderzoeken momenteel in hoeverre klimaatverandering de extreme regenval heeft beïnvloed.
6. Nepal en Tibet – dodelijke flash flood
In augustus werd het Himalayagebied opnieuw getroffen door een plotselinge flash flood. Een enorme hoeveelheid water en modder trok door dorpen en infrastructuur in het grensgebied van Nepal en Tibet. Minstens negen mensen kwamen om het leven. De Himalaya wordt steeds kwetsbaarder door een combinatie van klimaatverandering, veranderende sneeuw- en gletsjeromstandigheden, extreme neerslag en bebouwing in kwetsbare gebieden.
7. China en Oost-Azië – extreme regen en tyfoons
China werd dit jaar geconfronteerd met zware regenval en tropische stormen. De combinatie van een warmer klimaat en uitzonderlijk warme zeeën zorgt ervoor dat extreme neerslag en zware stormen grote gevolgen kunnen hebben. Ook de zich ontwikkelende El Niño speelt daarbij een rol.
8. Australië – bijna 50 °C
Australië kreeg al vroeg in het jaar te maken met een uitzonderlijke hittegolf. In januari werden temperaturen van rond de 49 °C gemeten in delen van het land. Zulke temperaturen vormen een enorm risico voor mensen, dieren, landbouw en natuur en vergroten bovendien het risico op natuurbranden.
9. Zuid-Afrika – extreme regen en overstromingen
In mei werd Zuid-Afrika getroffen door een uitzonderlijk zware regenperiode. In delen van het land viel meer dan 300 millimeter regen, waardoor overstromingen ontstonden en bewoners moesten worden geëvacueerd. Een dam bereikte zelfs meer dan zijn normale capaciteit.
10. De Verenigde Staten – extreme hitte en een ‘heat dome’
Ook de Verenigde Staten kregen deze zomer te maken met extreme hitte. In het zuidwesten en zuiden werden temperaturen tot ongeveer 46 °C verwacht en kwamen meer dan 60 miljoen mensen onder een hittewaarschuwing of -advies te staan. De langdurige hitte vergroot tegelijkertijd het risico op bosbranden
